Rond 12 uur was iedereen present, alleen de ochtendploeg was er nog niet. We maakten ons al grote zorgen over de zwaarte van het parcours maar uiteindelijk kwamen ze dan een voor een aan. Door het werk aan de instelling van de tandems en de verlate aankomst van deelnemers was de start aanzienlijk later dan de geplande 09.30 uur. Belangrijker voor onze gemoedsrust was de mededeling dat alle teams de heuvels hadden "genomen", zij het na een pittige inspanning. Desondanks vertrokken we na het instellen van onze tandems (zie foto van onze tandem met Robert met een zekere spanning voor onze tocht over enkele berichte Limburgse pukkels. Onze ploeg bestond uit 5 tandems en 4 begeleiders op hun racefiets. Via Wijlre, Wittem, bereikten we na 8 km Mechelen, het weer was prima, veel zon en een matig briesje vanuit het noordwesten. Direct na Mechelen dan scherp naar rechts en daar stond de Schweiberg aangegeven een venijnige heuvel. Na enkele honderden meters hard klimmen begon ik kortademig te worden mijn hartslagmeter gaf aan dat ik buiten mijn veiligheidszone kwam, we waren te hard van stapel gelopen en stampten te vurig naar oven.
Gelukkig voelde Robert dat goed aan, ook zijn meter ging de hoge kant op,
hij gaf me wat ademhalingsadviezen en we gingen op een hogere versnelling
verder, meer draaibewegingen maar wel lichter fietsen en dat ging een stuk beter
en de hartslag ging naar een niveau binnen de comfortzone.
Boven aangekomen even bijkomen, goed drinken, wat bananen eten. We genoten
van een schitterend uitzicht richting oosten, voor mij was het ook een
nostalgisch plekje, we logeerden op deze plek met onze kinderen in de 80er jaren
in het hotel met de toepasselijke naam "Alpenzicht". Nadat iedereen boven was en
was uitgerust gingen we verder richting Epen met een prachtige afdaling. We
mochten niet harder dan 35 km vanwege de veiligheid, het was druk met andere
fietsers en veel autoverkeer.
We denderen Epen binnen, ook dat gaf een warm gevoel want we huurden hier
vele jaren in de paasvakantie die je toen nog had een vakwerkhuis met ons gezin
en dat van goede vrienden. Na Epen de brug over de Geul en toen zagen we voor
ons de 2e heuvel die bestormd moest worden, de Camerig, een beruchte heuvel.
Vooral het eerste deel gaat steil, het was dan ook pittig rijden met de blik op
oneindig en alleen maar malen en stampen. Maar het ging nu goed omdat we goed
letten op onze veiligheidszone door kleiner te rijden zoals op het 2e deel van
de Schweiberg. We namen de zuidelijke route door het bos, steeds klimmend. Na
een korte rustpauze werden we getracteerd op een lange mooie afdaling met
schitterende vergezichten richting Belgie, helaas ben je te geconcentreerd om
daar echt van te genieten.
Het was een lastige afdaling vanwege het vele verkeer, met name sommige
motorijders denken vooral aan zichzelf en maken er een race van en Robert moest
zeer pro-actief sturen om ons veilig naar beneden te brengen.
Epen door richting Mechelen en ja hoor, onze begeleiders hadden als toetje
een 2e klim op de Schweiberg geserveerd, deze keer ging een stuk beter omdat we
nu de juiste versnelling hadden gevonden, in een rustig tempo drukten we ons
gezamenlijk gewicht (2 personen en tandem van 25 kilo) van 220 kilo omhoog en
kwamen veel minder vermoeid boven, het laatste stuk maakten we zelfs nog een
heuse eindsprint. Dat gewicht is best een handicap, in onze groep zat een duo
dat samen 125 kilo weegt exclusief fiets, dat scheelt natuurlijk tientallen
kilo's.
Maar we klagen niet, in Zeeland is een bekend gezegde "niet klagen maar
dragen".
Na weer een korte rust keerden we de fietsen om en maakten een aangename
afdaling naar de voet van de Schweiberg, daarna via dezelfde route als de
heenreis via Mechelen, Partij, kasteel Wittem en Wijlre retour naar Schin op
Geul.
We gingen er echt voor en maalden in een hoog tempo naar het eindpunt,
opvallend hoeveel energie je dan na zo'n inspannende tocht weer hebt.
Heerlijk douchen en napraten op het terras.
We waren allemaal opgelucht, de ervaring van de klimmen van deze dag gaf ons een gevoel dat we er bijna klaar voor zijn, ons wel realiserend dat de Alpe d'Huez een echte berg is, een alpenreus hors categorie zoals dat in Tour de France termen heet. Maar we hebben nog enkele weken om de conditie verder op te bouwen, mentaal zijn we er allemaal klaar voor.
Wel misten we onze teamgenoot Jo Hagemans, 2 weken terug kreeg zij nieuwe
gezondheidsproblemen en wacht haar binnenkort een operatie. We waren er allemaal
kapot van en realiseerden ons wederom hoe kwetsbaar je als kankerpatient bent
met je rotziekte.
We zullen Jo in onze gedachten hebben als we 7 juni omhoog gaan. Hopelijk
is het haar gegeven volgend jaar alsnog mee te doen.
Via Valkenburg waar we Dorothee ophaalden die een heerlijke verwendag had
gekregen, waren we rond de klok van 7 weer thuis.
Over 2 weken weer naar Zuid-Limburg waar we waarschijnlijk dezelfde routes
gaan rijden en de week erop gaan we dan richting de Alpen voor het echte
werk.
Veel mensen vragen me of ik dit nu wel echt leuk vind, ja ik vind het
fietsen steeds leuker worden, voel me met de week sterker worden en mentaal zit
het wel goed tussen de oren. De uitdaging om de Alpe d'Huez te bedwingen is
gewoon fantastisch en de redenen waarom ik dit wil (zie mijn actiepagina) zijn
extra motiverend. En ik merk dat het lichamelijk heel goed voor me is, ik zal na
de Alpe d'Huzes zeker verder blijven fietsen om mijn conditie op dit niveau te
houden.
